ب اندازه کل حجم کهکشان دلم تنگ است!

پ ن：صبر و سکوت و خاموشی باید از من یک ادم با روح وسیع و زیبا بسازد, چیزی ک ب اندازه ی داشتن دوقلب تپنده در قفسه سینه نایاب خواهد بود... احساس میکنم دارند قفسه سینه ام را سوراخ میکنند تا قلب دوم را بگذارند, لعنتی خیلی درد دارد...

ب یکجایی رسیدم ک فهمیده ام ادم خودش است و خودش... تمام... این نه شعار است نه بابتش ناراحتم و نه ب خاطرش احساس تنهایی میکنم... راستش فهمیدن این موضوع عین بزرگ شدن است... اینک ادمهای خوب زیادند اما دراخر خود ادم است ک باید رنج بکشد... این حس اینروزهایم را عجیب دوست دارم, نه ک احساسات خوب یا لذتبخشی باشند...نه... احساساتیند ک بالاخره پذیرفتنشان را یاد گرفتم و قسمتی از من شده اند...

پ ن：من ب غمگین ترین حالت ممکن شادم/ تو ب اشوب دلم ثانیه ای فکر نکن

التماس دعا：)

یک ترانه میتواند لحظه ای را تغییر دهد

یک ایده میتواند دنیایی را عوض کند

یک قدم میتواند سفری را آغاز کند

اما

یک "دعا " ی شما در حق دیگری میتواند

یک ناممکن را ممکن کند

برای هم دعا کنیم, مخصوصا برا من، همه باهم برا من دعا کنیم：)

این شعر سهرابو تازه خوندم

تو مرا ازردی...

ک خودم کوچ کنم از شهرت...

تو خیالت راحت!

میروم از قلبت...

میشوم دورترین خاطره در شبهایت

تو ب من میخندی و ب خود میگویی.. باز می آید و میسوزد از این عشق ولی... برنمیگردم، نه!

میروم انجا ک دلی بهر دلی تب دارد

عشق زیباست و حرمت دارد

خدایی چجوری دلشون میومده سهرابو اذیت کنن!

پن: اهنگ انگلیسی باشه معنیدار باشه، سراغ ندارین؟! انقد ادل گوش دادم گوشیم فوشم میده

یک وقتهایی عشق شمارا وادار میکند رهایش کنید..

و این غمانگیزترین نوع رها کردن است...

ترککردنی ک ترکش را نمیتوانید اما این ب صلاح علاقهتان خواهد بود...

پن: تصمیمم احساسیست یا عقلی؟! خدا بخواهد تمام نمیشویم

میخام بدونم چرا زندگی انقد سنگ جلوپام میندازه؟! دقیقا وقتی فک میکنم همه چیو حل کردم ویا میتونم از پسش بربیام زندگی چیزای جدیدو رو میکنه...

جالب اینجاس دوسه روزه یجوری با همه چی کنار اومدم ک این کنار اومدنو از خودم تو تولد سی و هف،هش سالگی انتظار داشتم نه ۱۸ :))

***************

این شعر خیلی خوبیه:

نیمههای راه دیدم نارفیقی میکنند

ترکشان کردم، شده نامم رفیق نیمهراه

پن: الان تنها دلخوشی زندگیم اینه ک چارشمبهها فرار از زندان میاد!

نمیتونم واقعا نمیتونم ادامه بدم

از هیچکس، هیچ کاری ساخته نیس، هیچکس نمیتونه کمکم کنه

هی مگ اونا خونواده ی من نیسن؟! پریشانی تو تمام من مشهوده حتی اگ معمولی باشم حتی اگ بروم نیارم ملومه مگ نه؟! پس جرا کمکم نمیکنن؟! نمیفهمن یا نمیخوان؟!

من احتیاج دارم ب ی کمکی چیزی ی دارویی ی مردنی ی چیزی واقعا بهش احتیاج دارم

نمیتونم خودمو کنترل کنم، من چرا نمیمیرم؟!